Pasek skórzany z krowią sierścią 20 mm, beżowy

W przypadku tego paska najważniejsze jest dla mnie jedno: najpierw rozwinąć całą rolkę i sprawdzić miejsca łączeń. Długości poszczególnych odcinków nie są równe, więc nie ma sensu ciąć „w ciemno” i dopiero potem zastanawiać się, gdzie wypadły łączenia. Zawsze najpierw lokalizuję łączenia, a dopiero potem planuję, która część paska posłuży na obrożę, smycz lub inny element. Przy dłuższych produktach to kluczowe, ponieważ w miejscu łączenia warstwa wierzchnia jest przerwana i przy bezpośrednim zginaniu – np. wokół klamry – może się odchylać.

Podczas pracy materiał nie sprawiał mi żadnych problemów. Wykonałam z niego zarówno smycz przepinaną, jak i obrożę i nie miałam poczucia, że muszę zmieniać swój standardowy proces. Końce po cięciu należy zabezpieczyć termicznie, a jeśli to możliwe – dodatkowo przeszyć.

Próbowałam też ręcznie rozdzielić nieprzeszyte końce – warstwy trzymały się mocno, nie udało mi się ich rozdzielić. Mimo to przy końcach bardziej ufam przeszyciu niż samemu klejeniu. Jeśli materiał ma tendencję do rozwarstwiania się w miejscu łączenia, używam kleju, dociskam warstwy i przeszywam to miejsce. Łączenia traktuję jako strefy, które nie powinny znajdować się w miejscu zgięcia i wymagają większej uwagi podczas produkcji.

Najbardziej podoba mi się końcowy efekt tego materiału. Zarówno na smyczy, jak i na obroży wzór działał sam w sobie, więc nie było potrzeby dodawania ozdób. W połączeniu ze złotym okuciem efekt był wyrazisty, ale nie przesadzony.